Çarşamba, Ekim 15, 2008 - Herşey Bende
Hayatı anlamak için yaslandım hayallerime, iki kanat çırpışı ile beni sonsuzluğun bittiği yere ulaştırdı. Sonsuzluğun bittiği yerde herşey anlamını yitirmişti… Kokusuz çiçekler, kanatsız kuşlar, renksiz gökkuşağı… Etrafı incelemeye çalışıyordum ama ne görebiliyor ne de duyabiliyordum… Anladım ki ben de anlamımı yitirmiş, özümü kaybetmiştim… Hayallerime dönüp beni geri götürmelerini isteyecekken, hayallerimi de yitirdim… Tek başıma kaldım sonsuzlukta… Emellerime seslendim ses seda yok… Tutunmak istedim hayata. Ellerim havada asılı kaldı. Yalnızlık, sonsuzlukta çok daha zordu. Bir sesle irkildim, korktum önce… Yalnızlıkta cılız bir ses bile korkutucu idi. Yalnız olmadığımı anlayınca korku yerini sevince bıraktı. Sesi daha iyi duyabilmek için kalbimin atışlarına inat ses çıkarmıyordum. Ses gittikçe netleşiyordu. Yalnız olmadığımı anlamak rahatlatmıştı beni. Ama bir yandan da endişeliydim. Ses nereden geliyordu??? Hayallerim, emellerim sonsuzluğa gelememişken benimle, ses nereden geliyordu… “Hayatın anlamını burada bulamazsın” ses çok netti. “Sonsuzluk hayatın bittiği yerde başlar…” “Hayatı anlamak için boşuna bu kadar yol geldin..” “Seninle bende buraya kadar gelmek durumunda kaldım…” “Bana sorsaydın hayatı anlatırdım sana her detayını…” Kim olduğunu sormak istedim ama gerek kalmamıştı… “Ben vicdanınım.” Demişti bile. Boşuna yol almışım bu kadar. Oysa ki tüm cevaplar içimdeymiş… ( Ahmet Kurtuldu…Eşimden Alıntı)
| 
